Who’s Going to Tell Montenegrin Leader to Put Away the Razor?

 

 

 

It has been exciting, many say - historic several weeks in Montenegro, following the tense elections campaign in this tiny Adriatic country and even more so, after official result came in, indicating that coalition of opposition parties has won the majority of the seats in the future Parliament. 

After more than thirty years of undisputed rule of country incumbent President, Milo Djukanovic’ and his Democratic Party of Socialists (DPS), Montenegro is set for a political change, the first one after country gained independence in 2006, and even further back in history since bloody breakup of Yugoslavia in 1990ties. 

But it is still unclear if the ruling party and its undisputed leader, will be persuaded to hand over the power in democratic fashion.  

Despite numerous and documented examples of the irregularities in the election process, mainly on account of misuse of institutional power by the ruling DPS, which have after three decades in power became business as usual, and a clear majority for opposition, confirmed by the Independent election observers, DPS leader is still reluctant to think of retirement. 

Instead, his party is calling its supporters to a protest meeting in the Capital Podgorica, scheduled for 6th of September, only seven days after elections polls closed, and before mandate for the new Prime Minister is given to the winner of the elections. 

Simultaneously, acts of vandalism of unknown perpetrators towards Muslim religious sights have been reported in the town of Pljevlja in the northern, ethnically mixed part of the country. 

And although it was instantly denounced by the opposition leaders, who visited Pljevlja on the next day after the incident in order to denounce the violence, in the state controlled media incident was used to steer the feeling of uncertainty, blaming the opposition bloc for the religious intolerance. Opposition, in their own account, read Djukanovic’s security forces handwriting in the incident.

And it has been exactly the argument of religious intolerance that has helped Milo Djukanovic nicknamed The Razor for his talent in swift, sometimes brutal decision making, to gain support in the West, and stay in power for more than three decades, while also keeping the Montenegrin society locked in the power grip of his party infrastructure that became to identify itself with the state itself. While Djukanovic was in 2015 named the Man of the Year by the Organized Crime and Corruption Reporting Project (OCCRP), with numerous accusations of organized crime and cronyism, he remained the "only game in town" for EU and US decision makers. This is to remain so, for the decades to come even though journalists from both Montenegro and neighbouring countries who investigated Djukanovic business sometimes ended up as victims of assassinations, and he remained loyal to his old recipe that never has failed him. Until now, that is.

Truth be told, Djukanovic is not your one-dimensional leader, or dictator if you will. His breakup with Milosevic back in 1997, provided safe heaven and support to Serbian opposition that finally succeeded in overthrowing Belgrade regime, three years later. 

In the same time, Djukanovic declined demand of International Hague Tribunal persecution to testify against his former political mentor and even provided financial support to Milosevic’s legal defense team. In personal conversations, Djukanovic even stated admiration to Milosevic political talent, with only one remark: "He did not know when to stop.” 

Montenegrin strongman also created relatively multi-ethnic civil society in which all Montenegrin nations could prosper, or all but one, that is. 

Maybe due to his own political baggage, of fiery initial support for the Milosevic led wars in the 1990ties, Djukanovic made sure that Serbian community in Montenegro was ousted from virtually all state institutions and decision making processes. It all culminated with his recent decision to create new Montenegrin church that could replace Serbian Orthodox Church (SOC) in Montenegro, which by many observers led to current election result. But resistance of SOC was not the only reason why “the impossible” happened in Montenegro - for Djukanovic to lose the elections he himself organized.        

This is because latest election process delivered an even bigger surprise than its formal result. It gave national attention to two young opposition leaders, born in the time of dissolution of Socialist republic of Yugoslavia: 

Aleksa Becic president of center-left coalition Peace is our Nation and Dritan Abazovic, president of liberal United Reform Action (URA) representing the new generation of politicians in Montenegro, destined to change nationalistic narrative that has for decades dominated the political agenda in the Balkans. 

Their main agenda is fight against corruption and organized crime, another undesirable achievement of Djukanovic regime. And even more important is their idea to do it together, being Montenegrins, Albanians, Bosnians or Serbs, who consist at least one third of the Country’s population.  

By introducing the future government of experts two young leaders have both, in their own authentic way demonstrated an new understanding of politics in which nation and party membership are not the only credential of political actors. This new kind of politics, is not associated with corruption and privilege of the ruling elite. They both represent a breath of fresh air into society that became hijacked by one political party and one man leading it many years ago.

This is why EU and Brussels decision makers must at least acknowledge this organic progress of the Montenegrin society if not actively support it. It well deserves a spotlight, but also stronger amount of trust. And last but not least, someone should tell Montenegrin longtime leader it is time to put away the Razor. To have more trust in his own countryman, especially those almost twice younger than he is now, and respect their vision of the country they all love, in which all the nations have equal rights. To put an end to stigma over one whole community, due to the tragedy of Yugoslav wars, in which he took active part, not his current political opponents. It is also the only way for him to stay true to the progressive vision he once propagated when he came to power 32 years ago, and escape the destiny of his political mentor.

In simple words, it is important to know when to stop.

  

 

 

 

 

 

THE GAME: RIVERS OF PEOPLE AND FLOW OF CAPITAL

Behind the two 20 store buildings under construction in downtown Belgrade - the first features of future upscale residential and shopping quarter, and between the heaps of rubble left from demolished old warehouses, one most unusual game of Cricket is taking place.

It is played by a dozen young Afghan man and boys on the bank of Sava River, pausing in Serbian capital on their “long march” to EU and a new, better life.

Less then a kilometer downstream and under the walls of old Kalemegdan Fortress, Sava will meet with Danube making one of Belgrade’s most recognizable landmarks. But here, the story is about two somewhat different rivers which only rarely meet.

One is the flow of Capital, the other of People.

Their “odd confluence” is at the construction site of Belgrade Waterfront, an urban renewal development project lead by Serbian Government and Eagle Hills, an Abu Dhabi investment and Construction Company. With planed total investment of 3.9 billion Euro it is to be a new modern quarter consisted of shopping malls, business and residential areas, new 40 store Belgrade Tower and other steel and glass giants which are to change city skyline forever.


Similar to all Balkan countries, Serbia is in desperate need for investment and urban renewal, but this Dubai style intervention in the public space was not exactly what everybody was hoping for. Especially not in Sava-mala quarter which has over the past years become hub for artists and creative community gathered around multidisciplinary cultural platform - Mixer House.

Making its start here, Belgrade Waterfront project has drawn criticism since its beginning in 2012 mainly for the disregard of architectural context and urban heritage, lack of planning and infrastructural solutions, and last but not least for being thought of as a future “city for the rich”.
With average salary barely surpassing 380 Euro it is not likely that many Belgraders will live in the future exclusive quarter.

Spontaneous protests triggered the large demonstrations, and consequently ignited a popular social movement opposing Belgrade Waterfront project. Only last week some 10.000 Belgraders gathered in protest in Savamala. But the construction goes on, and so does our game of Cricket.

Shouts and cheers pierce the air of a bright, spring day making both players and local’s loose sight of surreal surroundings, and just enjoy the game while loaded mixer trucks pass by, feeding the ever hungry concrete pumps. The improvised Cricket pitch is located between few barracks which are left un-demolished. Messages: “Open the borders… Help us… We need food…” are written on them. It seems that the distraction from the rough reality is the essential motive for participation.

One of the boys explains that they made bets themselves from planks they’ve found on the nearby construction site: “I love Cricket, and I am good at it. Taliban’s tortured and beat up people who practiced it, or even just have equipment for it.”
Almost all of these men have their own story of brutality they have been exposed to at home, or on their voyages which often last a whole year. Hungarian border police is particularly notorious in this respect for using the attack dogs to prevent the illegal border crossing.

Pitch resembles the pictures of war torn cities in Syria or Afghanistan, while only few hundred meters further, behind the glossy pictures of happy families and fancy shops, the future Sava promenade is slowly taking its shape, with new bars and restaurants opening, youth driving on bicycles or roller blades.
Some of young Afghan men go to the promenade, but they remain “invisible.”

It is the world they do not belong to, not yet at least. For some of them, it is exactly Cricket that might help them in bridging this divide.

“We have provided some very basic equipment, for some of the facilities, and the next step is to send our coaches the refugee camps to practice with them, and maybe even scout for some talents,” speaks Vladimir Ninkovic of Cricket Association of Serbia.

Their organization is taking part in UNHCR program, supporting integration of refugees to local communities.

“Basic idea is to cover all 17 camps with at least bats, balls and stumps, so they can practice on their own. Some of them have real talent, and we are willing to help those who have applied for asylum in Serbia to integrate here through sports, by introducing them as players in our clubs.”

One of this man that need help is Noor Sheerzad, a 32 years old father of three and a former policeman from Jalalabad, and a new bowler of Mirijevo Cricket Club.

He speaks of today’s Afghanistan as a “very dark place” particularly difficult for those who try to resist the power of Mafia, Taliban, or ISIS network, as their families are often targeted.

“I did not want for my children to be hurt because of the job I do. With me gone they are safer. Drug Mafia is stronger than the Afghan state. They are so self assured that they often come to downtown area in Kabul, gun down state officials, policeman or soldiers, and then calmly drive away. They feel no urge to even get away in a hurry. It is the usual business for them. Last Friday some 200 soldiers were killed in single attack. We are people, not chicken… ”

Noor is active in Mixaliste, an offshoot project of Mixer House, which provides help for refugees who do not want to go to the refugee centers. He works there as translator.
In Afghanistan he was involved in training new policeman and fighting drug trafficking, but here in Serbia, he will play Cricket.
For start at least, as his ambitions go further.

“Cricket is the most popular sports in Afghanistan today, I used to play it on the street as a kid, in school team and then at the Police Academy. I will tell you a secret, I think I am better in volleyball as I am so tall, but I love Cricket also.”

Sports is not Noor’s top priority, as he often refers to some higher goals, and his eyes glow with a certain spiritual quality when he speaks about his desire to effect change in the world.
His role model is Gandhi:

“The most important thing is to be honest to each other, have an open mind, and be willing to stand up and create the change. I want to make the network of mutual support. In it everyone would be helping three other people, disregarding religion, nationality, race and any other division. And so, the good energy will spread. We all need peace. I need it for myself, but also to share it with others.” 

Noor is stationed in former military barracks in Obrenovac, together with some 1040 man, mostly from Afghanistan, but also Pakistan, Iraq, Syria, and Northern Africa, making this camp among the biggest in Serbia.
Here, things are much better than at barracks next to bus station in Belgrade, there is food, basic hygiene conditions, but still most of the men want to leave.
With spring coming efforts in illegal border crossing will intensify, and Germany is still by far the most expensive word in vocabulary of camp residents:

“We know they do not want to stay here, they dream of European Union, and sometimes they even tell us about their plans, but there is nothing we can do. This is open camp, they can leave whenever they want, speaks Marko one of the staff members.
“Pray for me, they say. I don’t support their action in any way, but do understand them. They haven’t crossed half of the world to stay here.”

Among the refugees these attempts are called The Game, as the percentage of success these days, is similar to that of lottery.

But two complete sets of Cricket equipment, a donation of Taiwanese Tzu Chi Foundation, and two professional trainers from Serbian Cricket Federation help them set their mind on the different game. The one they love, and which makes them feel at home.

There is a almost constant smile on Hussein Khan Malik’s face, no matter if he stands behind batsman and Wicket, holding a bet himself, or bowling with a characteristically arm swing.

“I am all-rounder, I can play all positions” he says few minutes later, after he takes a post in the field.

Hussein is 20, but looks quite a bit older, as all of these men do.

“Germany is starting a Cricket league; they can take on anyone now. They have some of the best players. Like I am,” he says with a grin.
Hussein likes English clubs best but learning that he could play for some local teams in Serbia, makes his attentions shift. After the match is over he talks to one of the Serbian trainers. His team was victorious in today’s game, but as many of his compatriots, Hussein realizes that, as time passes, the other, bigger game is getting harder and harder, almost impossible to win.

Meanwhile, in Savamala, some more of the barracks used by refugees have been destroyed and bulldozer is digging in the place where the improvised Cricket pitch was only yesterday.
Next morning players are nowhere to be found and the boundary between the construction site and refugee barracks is pushed further still.

This is the spot where Belgrade Tower a 160 meters high skyscraper will rise. But even some of the Savamala long time residents are leaving the Quarter also.
Mixer House recently announced they are moving out, at least temporarily: “Owners of the space we rent for Mixer House have demanded that we close our aid center for refugees,” speaks Ivan Lalic, director of Mixer House, explaining his team decision to move their activities to Sarajevo.
“These people have gained on the cultural capital and international reputation we have created here, and now they want us out. We will be back in Belgrade some day, on different location, but with same spirit.” Lalic said their Aid center in Savamala will keep its door open, regardless what the obstacles they may come.

During the past two years over 150 000 refugees from Afghanistan, Syria, Iraq and other countries have been helped in Mixaliste, whose work has been supported by some 1,300 domestic and international volunteers. It remains there as the a link, a temporary connection between the flows of People and Capital whose strict separation in today’s World, still represents essential feature of the Globalization as we know it.

Sarajevo, plan grada

Ukoliko, kao ja, na svoju sramotu, niste bili u Sarajevu i ako vas ne uplasi 460 i kusur stranica Jergovicevog novog romana SARAJEVO PLAN GRADA i skupite 20tak evra, pred vama je, istinsko uzivanje u intimnom,literarnom i emotivnom oprostaju jednog pisca sa rodnim gradom. Kada završite sa čitanjem, vaš odnos sa Sarajevom neće se naravno bitno izmeniti ali ćete zato saznati nešto novo o sebi. Posle te duge šetnje Sarajevskim ulicama i vremenima osetićete da vam je nešto dato a da to nije samo hrpa istorijskih činjenica o gradu koji je bio Jugoslavija u malom.
Priča je dakle o nama, o Balkanu i balkanskom mentalitetu.

Postoji ta studija o dečijim odnosno naivnim crtežima o tome kako ta "nezrela" predstava stvara tenziju u oku posmatrača. Verujem da nije slučajno odabrana jer je I naracija na neki način vođena iz sadašnjosti ali i iz piščevog detinjstva, ali tu nema pastorale i naïve. To je pogled odraslog deteta koje i dalje oseća sve što može dete ali i zna sve što može čovek u zrelim godinama. Znate to kada čitate Jergovića ili kada sa njim razgovarate.

Rec je uistinu o vrhunskom možda najvećem balkanskom pripovedaču, koji nema problem sa time da ispriča bilo koju priču, da je izvede iz bilo kog makar i najmanjeg osnova. Sarajevo, plan grada nije klasičan roman čiji se tekst pretapa u neprebrojivim nivoima značenja, već više zbirka kratkih pripovedaka i skica za pripovetke i novele. Čita se lako i sa radošću, iako njegova intonacija i atmosfera nije svečana niti radosna. To je priča o gradu koga vise nema i ljudima koji su iz njega nestali. Pisac ne želi da oni budu zaboravljeni.
Zapravo Jergovic je hronicar i njegova najduža, ako ne i najvažnija borba je ona protiv zaborava. U svojim secanjima na grad, koji je "pun nestalih ljudi, imena a pomalo i nestalih naroda," kojih kako kaže više nema "i neće se vratiti," on nije ni previse sentimentalan niti pristrasan. Jergović pise istinu, tačka.
Njegova je misao nesputana, rečenice minuciozno izvedene, a jezik bogat, bas kao i sećanje.
To je roman o ulicama i njihovim imenima, o prošlim vremenima, ali najpre o ljudima, onima kojih više nema i koji su živi samo u piscevom sećanju, o njihovim sudbinama, pregnucima, zabludama i uverenjima.

Iako je od samog početka čitaocu jasno da neće biti jedinstva radnje sem one geografske, kroz lično ispovedno iskustvo koga se pisac dotiče obraćajući se sebi u drugom licu jednine, njegova naracija nas savršeno lako vodi kroz sve te likove i njihove sudbine. Čak i kada tekst uključuje pomalo suvišne spiskove ličnih imena i adresa. Oprostićete mu to jer Jergovic se čita lako, iako to nije laka literatura i ona će vas dotaći na način svojstven istini, makar i ako vam se kao meni dogodi da dok čitate jednu od Sarajevskih urbanih legendi iz "zone sumraka" pod nazivom Bursa na kolo, u stan kroz otvorena vrata sat vremena pre ponoci upadne čovek koga ne poznajete i sedne za sto, blago škriputajuci zubima.
Tako vam je to sa istinom, ume da bude jako neprijatna, ali je svakako oslobađajuća.

Naravno ni ovaj rastanak sa Sarajevom neće biti bezbolan kao što rastanci nikada i nisu. Ipak, vrlo je izvesno da ova knjiga neće biti dobro prihvaćena u gradu kome je posvećena.
Jergović je jetak, čak i nemilosrdan kada treba govoriti o onome što ni jednom Sarajliji nije ugodno čuti, ali on na to ima pravo, jer to je reč o njegovom životnom iskustvu, detinjstvu i mladosti, sa kojom se takođe na neki način oprasta, bez dodatog šećera, kao besmrtni Arsen Dedic u svojoj možda najpoznatijoj baladi.

Naravno gotovo ce neizbezne biti i paralele sa Andricem i njegovom navodnom "ljutnjom" na Sarajevo i Bosnu. Naravno da ce u Jergovicevom bas kao i u prethodnom slucaju te paralele biti promašene. Bez namere da ga pravdam (što mu i nije potrebno) reći ću samo da Jergovic i ne govori sa pozicije nacionalnog radnika, iako zna ko je, već kao slobodan čoveka i u svrhu civilizacijskog dijaloga, malo višeg reda značenja od onog malogradjanskog i  interesnog koji vizijom dopire do sledećeg ručka.

Čitati Jergovića znaci uživati u susretu sa starim prijateljem, nekim bliskim posle koga ćete vam nešto biti dato.
Zato ga i mrze nacionalno svesne spodobe, svrzimantije i dobrovoljni davaoci tudje krvi, svih boja. Zbog tog njegovog dečačkog osmeha, oštrog oka i istine koju govori.

Dusko nema prijatelja

Moze se reci da su razlozi koji su me opredelili da u Zvezdara Teatru pogledam predstavu Rodjendan gospodina Nusica, licni i sentimentalni, jer valjda svi koji su ikada nogom krocili u pozoriste znaju da Dusan Kovacevic jos od pada Berlinskog zida nije napisao pristojan dramski tekst. Stara je i tuzna beogradska prica da je ovaj najvazniji zivi a verovatno i jedan od najvecih modernih srpskih dramskih pisaca u dubokoj i dugotrajnoj autorskoj krizi vec decenijama i to samo po sebi nije nikakav problem.
Problem je to sto on uporno iz godine u godinu, proizvodi i postavlja na scenu Zvezdara Teatra niz objektivno katastrofalnih tekstova. Ovaj je svakako jedan od najgorih do sada.
To njegovo blamiranje i rasprodaju kredibiliteta sa mukom nose glumci ovog teatra, jedva se boreći sa praznim recenicama i Bradicevom labavom rezijom. Vidi se to jos od prvih replika.
Najtuznije od svega je zapravo to stalno Kovacevicevo lamentiranje i skanjivanje nad samim sobom. Naaaaravno On je danasnji Branislav Nusic kome eto nema ko da proslavi rodjendan. Pre toga bio je Sterija...
 Kako i prilici Branislav - Lecic (igra Nusica) prava je karikatura samog sebe, sto je takodje dugogodisnji kontinuitet

Utisak malo popravlja Dragan Petrovic, sto uz psovke Tamare Dragicevic ne menja stvar ali pomaze da publika ne zaspi ili napusti salu pre kraja. Sve je to samo jedna velika tragikomedija u kojoj kao svom suverenom zanru briljira covek koji se vec toliko dugo sali na svoj i nas racun.
Nova Kovaceviceva predstava ceka nas vec iduceg meseca. Verovatno najbolja, koja ce sve to lose da pokrije, ili mozda nece?
Kazu, ni jedan kockar se nije ukopao zato sto je mnogo gubio nego zato sto se vadio. Takodje kockari nemaju prijatelja koji bi im rekli da se samounistavaju u nameri da prevare ceo svet. Nema ni nas Dusko.

White Duke - Black Star

Ucestvujmo u zabavi

Vise od decenije bespomocno svedocimo trend razaranja jedinstvene lepote bliskoistocnih gradova, prvo Bagdada, Damaska, Alepa, sada Palmire.

Uspesno se, iako malo drugacije, razvaljuje i po Beogradu i drugim istocno evropskim gradovima. 

Rusenje traje u arhitekturi ali i javnom govoru. Estetsko i eticko su jedno. Dominantna premisa je da sve sto vidimo jeste vec vidjeno, prepoznato iako nije shvaceno, pezorativno, zovijalno i polusvareno. Taj diskurs zapocinje sa sledecom temeljnom paradigmom: Sve je moguce, i nista nije istina.

Odnosno, sve sto je vazno i lepo zapravo je trivijalno i ruzno. Javnost je svuda, uzasno je povrsna i glupa a Mi, mi smo isti kao ona. Osudjeni na blamazu ucestvovanja u "javnom mnjenju" koje kao da sistemski na smrt osudjuje svaku lepotu, a sa njom i istinu. To je kazu sve posledica, nusefekat postmoderne – nema istine, nema lazi, nema lepo i ruzno, sve ide, sve je jednako dobro. Nema izuzentno, vrhunski, autorski, suptilno... Ima: sve zajedno, odjednom, pomesano, neznalacki, za sve ukuse...ali zaista za sve.

Ipak oni koji cmizdre nad starom lepotom i istinom, mozda treba da se utese. Mozda treba da slavimo, da na svoj nacin ucestvujemo u toj divljoj zabavi rusenja. Mozda bas tako treba, da sve nestane da bi nesto novo moglo da pocne. Od pocetka

Dobrodošlica Balkan style

Jedan od specijaiteta Balkana svakako predstavlja i način na koji ti poželi dobrodošlicu. Na beogradskom aerodromu posle duge šetnje kroz ogroman i pust prostor namenjen preuzimanju prtljaga i carini, bivate izručeni direktno u krkljanac i gužvu u kojoj zajedno sa dragim osobama koje te čekaju ili koje ti čekaš uvek stoje i oni: Dobro uhranjeni, krupni i agresivni muškarci sa rukama u džepovima koji žele da otmu par desetina ili stotina evra za vožnju do grada. Jedni stisnuti pored drugih, jer takva su balkanska pravila.
Pokazalo se da je više od dve i po decenije, odnosno od raspada SFRJ, država potpuno nesposobna da ih ukloni odatle.

- Ovi divljaci su i dalje tu? - pitam čoveka u uniformi aerodromskog obezbeđenja, i odmah se kajem zbog toga, jer bez tog odela on se savršeno uklapa u profil taksiste - ubice.
- Znaš, oni ne krše nikakav zakon, u stvari nema zakona po kom im može da se zabrani da stoje tu, - odgovara tip.

Sve jasno. Dobro uhranjene siledžije su ovde dominantan i prihvaćen kulturni model, baš kao i korupcija. Odnosno korupcija jeste sistem. Posle carine ide odmah pljačka, nema međuprostora, baš kao što se od pokretnih vrata pređe još svega par koraka do izlaska iz aerodromske zgrade, tako da imaš svega nekoliko metara u klaustrofobično niskom holu, da prepoznaš ili da tebe prepoznaju pre nego što nastupe ajkule.

Mislim da je pogrešno tražiti da se uklone siledžije. To je zaista preveliki zadatak, za ovaj stadijum razvoja državne uprave. Mislim da bi za početak bilo sasvim dovoljno da samo produže taj hodnik u kome se prepoznaju oni koji dolaze i oni koji odlaze.

Dajte malo više od tih par teskobnih metara, pod rešetkom kao u garaži parking servisa
.
Znate ono, kao u filmovima, pedesetak metara dugačak, svetao i čist hodnik, ljudi hodaju sa koferima i gledaju sa jedne strane neke lepe slike, a sa druge lica rodbine, prijatelja i poslovnih partnera, koji mašu, pa onda neko upozorenje pa tek onda, na kraju razbojnici.

Najvažnija od svih iluzija

Zašto su progresivni i pristojni ljudi u politici, na Balkanu uvek u inferiornoj poziciji?

Primer je evo najsvežiji Josipović. Jedan normalan, decentan čovek i sasvim solidan predsednik, bez skandala, odmerenih izjava i dobrog muzičkog ukusa, mora da se zubima i noktima bori za drugi mandat protiv manje više anonimne populističke kandidatkinje, bez platforme. Takođe sasvim je moguće, da će Josipović izgubiti.

Razlog je jednostavan.
Problem progresivnih i pristojnih je to što imaju usku platformu za oslonac, koja se uz to stalno ljulja, klima i škripi. Ta konstrukcija je klimava zato što je nažalost zasnovana na iluzijama.

Oni, pristojni kandidati, moraju da paze da nikoga ne naljute jer zavise od: kritičke inteligencije, za levicu senzibilisanih biznis lidera, univerzitetske elite, manjinskih naroda, NVO sektora, liberalnog građanstva i oppinion makera, kulturnih delatnika i nezavisnih komentatora... Sve te grupe su na Balkanu ili endemske vrste, ili usled objektivno teških uslova za svoj životni stil, nekako uvek na rezervi i u crvenom - skoro pa bez goriva. Gotovi da zaplaču kada im se na semaforu ispred nosa upali crveno svetlo. Svima njima, tim dragim ljudima sa pogrešnim zanimanjima (znate to - danas su sva zanimanja pogrešna osim onih u IT industriji) potreban je neko da se na njega naljute kada im se sve skupi, a to je opet svako malo, ili stalno. U vremenima krize ovo je sve multiplikovano i balet održavanja ravnoteže na tom malom klimavom podijumu postaje sve nadrealniji.

Tako su svoje karijere iznenada završavali mnogi progresivni političari na Balkanu jer im je jedan deo njihovog biračkog tela uvređen iznenada okrenuo leđa i ostavio ih da se čude kako je moguće da je tako lako propalo nešto tako "ozbiljno i važno."

Problem je u tome što su ljudima iz gore pobrojanih kategorija potrebne brojne iluzije da bi nastavili da žive tu gde žive a posebno ta o mestu na kome žive.
Kada okreću leđa progresivnim političarima na Balkanu, sve gore pobrojane grupe perpetuiraju iluziju da žive u "normalnim" zemljama gde nema mnogo razlike između jedne i druge dominantne političke opcije. Ta najvažnija od svih iluzija, ostavlja ih tu gde jesu.

Što me opet tera da pomislim, možda je ipak bolja emigracija i ćutanje, nego beli listić i srdžba.

PODRŽITE IH ILI UMUKNITE! - U odbranu pokreta okupacije bioskopa Zvezda

Rat je postao je moguć tako što je ludilo dobilo autoritet i pravo građanstva, a onda njime i zagospodarilo. Koljači su došli kasnije. Šešelj i druge psihopate koji su nam upropastili živote uspeli su to da učine najpre zato što im je bilo dozvoljeno da svoj otrov plasiraju u javni diskurs, a ta vrata otvorena su jednom drugom, najdubljeg prezira vrednom izdajom – Onom kojom tzv pristojni ljudi i ugledni intelektualci atrofiranih centara za empatiju, konstantno iznalaze nova i nova formalno-pravna opravdanja za ubilački primitivizam koji već decenijama razara čitavo društvo. Ekonomiju takođe. A sve po zakonu. Komentar Biljane Stepanović novinarke i vlasnice Nove Ekonomije naslovljen sa Opasan slučaj bioskopa Zvezda je savršen primer te destruktivne, formalističke, kvazi logike, koja priziva samoubistvo slobode. Zbog iste te moralne truleži sakrivene iza formalno pravne fasade, naše sudije – inače “normalni, porodični muškarci i žene” silovateljima dodeljuju uslovne kazne, a ubicama slobodu posle nekoliko godina zatvora, osoblje urla na trudnice u porodilištima, nabildovani mladići prebijaju starce u gradskom prevozu, vladike nekažnjeno nasrću na dečake, a mala deca čine sve besprizornije zločine, dok mladi i pametni odlaze i odlaze... Kuda? Pa na sigurno, čestnjejša gospođo Stepanović, tamo gde i njihov interes ima ko da zaštiti. Ta bedna izdaja intelektualaca manifestuje se najpre kao gubitak moći ispravnog suđenja. Zato se uvek i krije iza Zakona ili još bolje Ustava, a njen izvor je strah od gubitka privilegija i od protika vremena. Zato ne mogu da podnesu mladost i podsvesno žele da joj na bezbedan (zakonski) način, ispred nosa zalupe vrata budućnosti. Ti “ugledni građani”, taj jedan te isti krug naših eksperata - mediokriteta koje RTS poziva da komentarišu nesnosnu stvarnost, koji dok im mušice lete oko glava, lakonski objašnjavaju kako je normalno da 50 ljudi pogine u poplavama koje su bile najavljene nekoliko dana ranije, teraju na povraćanje! Svi ti svatovi uvek se kriju iza procedura i zakona kada treba da objasne zašto nas ne štite od pesticida, zagađenja vode i vazduha, nasilja na ulicama, zaboravljaju jednu važnu činjenicu koju je trebalo davno da nauče a koja glasi – Nema savršenog zakona! Praksa je jedini pravi zakon. Zakoni i službenici postoje zbog ljudi, zbog zajednice. Primena zakona mora da ispunjava i uslov pravednosti jer ih građani samo zbog tog uverenja uopšte i poštuju. Njihova svrha je da štite opšte kao i pojedinačno dobro, jer na tome počiva čitava ideja zajednice čiji je on proizvod. Bez nje – zajednice, nema ni slobodnog tržišta takođe. (videti u Otvoreno društvo i njegovi neprijatelji by Karl Popper) Međutim komentatorka Stepanović je previše zabrinuta za zakonitost čitavog događaja da bi mislila o interesu društva:

"E, ali – nikome izgleda nije padalo na pamet da je ovo ipak upad i „okupacija" privatne imovine, stečene (istina je) krajnje spornom privatizacijom Beograd filma." 


Jednostavno briljantna logika. Kakav dubok uvid. Kao da je to uopšte neko i dovodio u pitanje. Ono što pokret u Zvezdi pokušava da objasni je da Zakoni ne treba da služe da štite interese Đivanovića i drugih hokštaplera. Sve to međutim pada na gluve uši:

"Ali, to ništa ne menja na stvari, odnosno, ne anulira činjenicu da se ovim postupkom „mladih Beograđana" uvodi opasna praksa samovoljnog i na zakonu nezasnovanog „okupiranja" i zaposedanja imovine koja „okupatorima" ne pripada." 

 Gotovo je neverovatno da Stepanovićeva izbegava ili ne ume da uvidi jednu prostu činjenicu, koja glasi: Devojke i momci iz Zvezde nisu odlučili da postanu novi vlasnici bioskopa. Oni samo više ne mogu da gledaju kako propada zgrada koja je “pod zaštitom države” kao kulturno dobro. Neće je oni poneti kući Čestnjejša Gospođo. Niti planiraju da se obogate izdavanjem poslovnog prostora fast food restoranima. Umesto razumevanja za njihov, entuzijazam i hrabrost, vlasnica Nove Ekonomije kao i drugi Ustavobranitelji, nudi konstruktivno rešenje:

"Umesto da se poštovao zakonski, legalni put, koji u ovom slučaju sprovodi država – Agencija za privatizaciju može da poništi privatizaciju, država, ili grad Beograd, može da utvrdi da li je i kome ovaj bioskop prodat i da li postoje (ili ne postoje) zakonske osnove da se ta imovina vrati prethodnom vlasniku." 

Prođe nam život na vašem legalnom putu! Dok se država doseti da počne da radi svoj posao lešinari će požderati sve što iole vredi. Narodni muzej je zatvoren petnaest godina, Narodna biblioteka bila je pod ključem četiri, a prema Evropi napredujemo stabilnom brzinom puža. Pritom se niko iz ovih institucija nije polio benzinom i samospalio na Terazijama zbog moralnih bolova, ili profesionalnog digniteta. Petnaest godina, pa to je malo manje od polovine radnog veka! Međutim Stepanović ostaje čvrsto na strani zakona:

"...onda država postaje vlasnik i rešava šta će sa tom svojom imovinom da radi. Ako ne postoje, imovina ima vlasnika koji je „vlastan" da tu svoju imovinu ne koristi i ne da drugome na korišćenje. U svakom slučaju, ne može da egzistira imovina bez titulara, u koju po svom nahođenju može da upada i „okupira" je bilo ko, sa idejom da će je bolje iskoristiti od vlasnika."

Ko je ovde vlastan? Država je ovde bre na kolektivnom godišnjem odmoru već tri decenije! Država su keramičari, magistri koji ne znaju na kom smeru su diplomirali i levičari sa kubankom u gubici. One koji poštuju zakone u ovoj zemlji država pravi magarcima u svakoj prilici, od TV pretplate, do legalizacije divlje gradnje, ili plaćanja poreza. Đivanoviće, uvek nekako makar “slučajno” nađe načina da zaštiti! Naši vrli komentatori previđaju da je ovde društvo pred nestankom jer se niko više ne interesuje za išta od zajedničkog dobra. Kultura je u temelju te misli. Nivoi empatije su oko nule, nema podrške, niti vere u pokušaj da se išta promeni na bolje. To je pravo lice propasti i moralnog ambisa u kome smo. Ono što je ideja pokreta iz Zvezde je da pokaže šta treba da se uradi, da pokaže kako stvar treba da izgleda, a ne da poštuje formalne procedure koje su se poistovetile sa koruptivnom strukturom i izvor su zloupotreba. Oni su intervencija u javnom prostoru, poslednje upozorenje pred potpuni kolaps i duhovnu smrt. Zvezdu ovih dana ispunjavaju mladi ljudi kojima je i dalje stalo do ove zemlje. Nađite načina, trunku saosećanja u sebi za njihovu nesebičnu žrtvu i vreme koje nam poklanjaju. Svoje dragoceno vreme koje ugrađuju u tu svoju Instantnu Zajednicu Prakse. Oni su Zakon. Onaj pravi.

Zato recite, vičite: Živela Zvezda! Podržite ih, ili umuknite! Učinićete to u svom najboljem interesu. Ekonomskom takođe. Jer kada jednom ni deca iz Zvezde ne budu verovala da vredi nešto pokušati, kada spuste ruke i pognu glave i kada sva odu u Brisel, London i Pariz onda će vam gospođo, biti džabe svi zakoni ovog sveta. Niko više u njih neće verovati i onda ćete ostati sami sa siledžijama iz tramvaja, žandarmima ubicama u saobraćaju, nemilosrdnim medicinskim sestrama i napaljenim vladikama. Ne bih nikome, pa ni vama poželeo tu budućnost.

Metro u Beogradu - Da, ali samo posle tramvaja u Novom Sadu i Nišu

Svi koji vole Beograd i žive u njemu znaju da je metro definitivno potreba i razvojna šansa ovog grada. Autobuski sistem prevoza na naseobinu ovih razmera je logistička noćna mora, nemoguć i neodrživ sistem. Treba dakle naći način da se ta stvar finansira, naravno ne iz kredita jer je taj voz izgleda prošao. Takođe vrlo je potrebno da taj veliki posao radi neka evropska kompanija i tu stvari idu u dobrom smeru. Alstom je odlična firma sa puno iskustva u tim poslovima. Ali kažu ljudi nije loše misliti pomalo i o ravnomernom razvoju inače će nam se desiti grčki scenario - manje više preseljenje cele države u glavni grad. Tada ne pomažu ni tri metroa. Novi Sad i Niš trebali su odavno da dobiju nazad svoje tramvajske sisteme ali se to nigde u Vladi niti so called stručnoj javnosti ne pominje. Novosadske tramvajske linije Posle je navodno čudno zašto se u unutrašnjosti stvara animozitet prema Beogradu. Pritom u pitanju su investicije koje su mnogo realnije izvodive. Procene su da bi povratak tramvaja u Novi Sad i Niš, koji su ih imali za vreme prve Jugoslavije koštao do 100 miliona evra. To je čak i za jednu invalidnu ekonomiju poput srpske, relativno izvodiv poduhvat. Stari niški tramvaj A ono šta bi ovi sistemi značili za te gradove, valjda nema potrebe posebno objašnjavati. Zato, ako stvarno volite Beograd, nemojte biti slepi i sebični, već velikodušni i pažljivi. Nećete pomoći ovom gradu ako ga svi omrznu. Beograd nije samoživa zver gladna vlasti već "neko ko pruža ruke svima..."

Jedna dobra stvar

Pošto je dosta kritika vlasti u ova teška vremena, ja bih kao večiti opozicionar i na sugestiju drage osobe hteo da ovaj blog posvetim, jednoj pohvali za Vladu Srbije i njenog prvog čoveka. Da, da... Pored svih nespretnih i loših odluka njegovog tima, Premijer je uradio i jednu ogromnu, divljenja vrednu stvar. Izazvao je naciju da deluje solidarno i složno oko jednog cilja. To još nije završen posao, ali jeste prilična šansa. A pošto smo ranije govorili o tome šta nije posao Premijera, recimo sada da stvaranje šansi i ujedinjavanje građana u zajedničkom naporu, između ostalog to jeste. Reč je naime o famoznom pozivu dobrovoljcima da pomognu ugroženm stanovništvu. Ne ulazeći u stilske ocene i druge trice tog gesta, Vučić je uradio veliku stvar rekavši da "Šabac ne sme pasti" čemu se već danas na ulici vidim, dosta podsmeva. Ali ovde se ljudi često smeju u lice opasnostima i velikim šansama, ne uspevajući da prepoznaju jednu u drugoj. I to je posao premijera - da krizu transformiše u šansu. Naravno to je mnogo lakše reći nego uraditi ali eto, taj čovek je to uradio, ipak. To se desilo. Ta pomalo patetična ali što je važnije - efikasna i generalštabnim rečnikom iskazana evokacija stare šifre od pre 100 godina, kada je austrougarski napad na Srbiju krenuo upravo preko Save i Drine, odnosno Šapca, delovala je, i hiljade ljudi iz cele zemlje su joj se odazvale. Ne želim da idem dalje, ali potrebno je da se zna da je to bila velika, odlučujuća stvar koja je izazvala lančanu reakciju. Čak su i komšije pokušale da ne previše uspešno imitiraju ovaj briljantan, rekao bih više instinktivan, nego planiran potez. Nebitno, važno je da je efikasan. Problem je što su ljudi koji su došli u Šabac tog dana, naišli na vakuum, nedostatak bilo kakve organizacije. Tek je vojska spasila stvar. To je nešto na čemu mora da se radi. Ne sme se izgubiti momentum i ljudima se mora dati nada kroz zajednički napor. Važno je znati da niko od ljudi koji su tog dana bili u Šapcu ili Sremskoj Mitrovici, nikada neće zaboraviti tih nekoliko dana. Posebno oni mlađi. To su njihovi dani odrastanja i stupanja u život kao slobodnih, kreativnih ljudi. Pred vladom je problem kako te instinkte staviti u pogon i bez katastrofa. Dakle pošto sam danas konstruktivno raspoložen, a verujem da ne treba izmišljati toplu vodu, nastaviću u tom stilu. Evo par primera kako se te stvari rade u okviru vojnih, odnosno civilnih struktura jedne organizovane države, posebno ukoliko ima ogromnu dijasporu sa kojom treba da komunicira. Sar-El The National Project for Volunteers for Israel

http://www.sar-el.org In the summer of 1982, in the midst of the Galilee War, Golan Heights settlements faced the disastrous prospect of losing their entire agricultural crop. The majority of able-bodied settlers were called up for army reserve duty and entire farms, with crops already ripened, were left unattended, due to the acute manpower shortage. Dr. Aharon Davidi (z”l ), the former head of the I.D.F. Paratroopers and Infantry Corps, was then directing the Golan Heights community and cultural activities. Touched by the settlers’ distress, he sent a number of friends as a recruitment team to the United States. Within a few weeks, some 650 volunteers arrived in Israel to lend their support through volunteer labor. Realizing the merits of that action, those first volunteers expressed the wish that the volunteer project be perpetuated. As a result, in the Spring of 1983, “Sar-El” – The National Project for Volunteers for Israel – was founded as a non-profit, non-political organization (“Sar-El” is the Hebrew acronym meaning “Service for Israel”). Over the years, volunteers from other countries came to partake in the project, and to date, Sar-El is represented in over 30 countries worldwide. Historically, Sar-El’s greatest number of volunteers have come from Volunteers for Israel (V.F.I.) in the U.S.A. and Volontariat Civil (U.P.I.) in France. Sar-El Goals 1. Goals Sar-El leadership adopted as its achievement of the following goals: Contribute to the promotion of Jewish continuity. Create a cultural and educational exchange between the diaspora and Israel. Partner with all supporters of Israel in a mutually beneficial experience. 2. Methods Sar-El proposes to achieve its goals by encouraging volunteers from around the world to come to Israel for a number of weeks to experience the following: Working in I.D.F. warehouses. Guided tours of interesting locations in Israel. Lectures on Jewish and Israeli topics. 3. Benefits Sar-El is proud to note that the program provides many additional benefits to include the following: Promotes Aliyah Fosters new friendships Contributes to Israel’s economy Creates ambassadors of goodwill for Israel. i civilna varijanta Kibbutz From Wikipedia, the free encyclopedia Kibbutz Kfar Masaryk Kibbutznikiyot (female Kibbutz members), training at Mishmar HaEmek during the 1948 Palestine war A kibbutz (Hebrew: קִבּוּץ / קיבוץ, lit. "gathering, clustering"; plural kibbutzim) is a collective community in Israel that was traditionally based on agriculture. The first kibbutz, established in 1909, was Degania.[1] Today, farming has been partly supplanted by other economic branches, including industrial plants and high-tech enterprises.[2] Kibbutzim began as utopian communities, a combination of socialism and Zionism. In recent decades, some kibbutzim have been privatized and changes have been made in the communal lifestyle. A member of a kibbutz is called a kibbutznik (Hebrew: קִבּוּצְנִיק). In 2010, there were 270 kibbutzim in Israel. Their factories and farms account for 9% of Israel's industrial output, worth US$8 billion, and 40% of its agricultural output, worth over $1.7 billion.[3] Some Kibbutzim had also developed substantial high-tech and military industries. For example, in 2010, Kibbutz Sasa, containing some 200 members, generated $850 million in annual revenue from its military-plastics industry.[4]

Besplatan savet Vladi Srbije

Ukratko, neko ko prima platu za to trebao bi Premijeru da objasni sledećih nekoliko finesa kako ne bi imali te nesrećne izlivenjegovog besa uživo, zbog kritike koju mu jedan deo javnosti upućuje. Naime radi se o tome da top državni službenici "ne treba da rade na spasavanju i raščišćavanju." Što je najčešće i bilo predmet pomalo neukusnog podsmeha na netu. Zašto? Jednostavno zato što to nije njihov posao. Posao državnih službenika je organizacija, kontrola i anticipacija. Ne nošenje džakova, male dece i nemoćnih ispred kamera. Zašto? Najpre zato što tako svima stavljaju do znanja da ne znaju šta im je posao, te da izvesno to ne znaju ni njihovi podređeni. Njihov posao je da usmeravaju akciju, ili ako moram da budem krajnje jednostavan, "da se njihove reči pretvaraju u stvarnost." Oni moraju da znaju šta se zbiva i šta će biti, a ne da se igraju infantilnih super-heroja. To je trebalo davno da prerastu... Kada izađu na teren, to treba da čine na način koji uliva nadu i sigurnost. Da stoje na tački koja je isturena ali ipak bezbedna i čvrsta, a da su oko njih operativci. Tako se slika nada i uliva sigurnost... Ovako samo plaše-jedan i iritiraju drugi deo javnosti. Ako nisu sigurni, neka pogledaju fasadu zgrade u kojoj rade. Ima tamo predstavljen jedan lik koji vlada domenom prenošenja poruka. Nije slučajno na tom mestu.

Danas je taj dan

Danas je taj dan, Ej zlatno nebo iznad grada, Danas je parada. Duva Jugoistok 11~14 čvorova, ali je sve spremno za big day. Danas je parada -bgd maraton, a sunce sija zlato. Za nas koji smo daleko od 40 i kusur kilometara, kunst je u proterivanju majmuna za volanom i brojnim stranim jezicima u vazduhu. Beograd je danas svet. Upravo preko čubure trče prvi ljudi gepardi. Ali to nije sve. Večeras komšije imaju svoj dan u našoj kući košarke. Dobrodošli, pevajte i slavite. Danas je taj dan.

DS ili ĐS

Znam da nije lepo likovati sa ovakvim naslovom ali događaju se sada demokratama i gore stvari od mog bloga i stvar je biti ili ne biti, a takođe i ovaj anagram mi je jednostavno bio previše simpatičan, tako da se nadam da se niko neće naljutiti. Pritom je i istina, makar koliko i Somborčev strip sa logom demokrata u kome je narandžasta umesto žute tačke na plavom polju.

Demokratama treba novi predsednik i oni to znaju ali ne znaju ko je on, pošto su svi koji su imali kakve takve liderske predispozicije ili najureni ili sami otišli. Ono što se sada događa DS-u je ozbiljna kriza identiteta. Spolja gledano, to je ona stara demokratska stranka, samo što nije. Treba reći da ta stvar nije od juče. Tadićeva najveća krivica je što je uz malu pomoć prijatelja - marketinških stručnjaka, od stranke napravio krpu, odnosno lepu zavesu iza koje se ne krije ništa. Ali šta sada? Pa pre svega potrebno je napraviti ozbiljan reality check. Na primer proveriti da li jedna stranka social demokratske provinijencije treba da bude vođena od krupnih kapitalista. Ne da je nešto loše u pogledu pravljenja para, već čisto onako principijelno. Ono što demokratama takođe treba jeste i odgovarajuća politika. Lepo reče Miki Manojlović nedavno "opozicija je zbrisana jer je izgubila svoju politiku." Amin za to. Ali ne treba da budu tužni što su im narodnjaci pokupili ideju. To se događa u životu: Sunce sija za sve. Treba da budu srećni što je konačno skupština upristojena i više nema ljudi koji nose majce preko košulja, ili se kopčaju odpozadi, ili šta god. Treba da se raduju izlasku zemlje iz predpolitičkog stanja. Dačić je to, na primer, mnogo bolje shvatio. Dakle sve je ok ali više neće proći priča: "vidite kako su ružni i nevaspitani, glasajte za nas koji smo lepi i pristojni". Odnosno redizajn advertajzing-politike neće biti dovoljan. Pored nove centrale biće potrebna i nova supstanca i novi ljudi. Moraće dakle, da se širom otvore vrata i to ne samo ulazna već sva, da se dobro provetri i da se nađe nova politika inače će D zaista da pređe u Đ a onda stvarno DoviĐenja.

Novi dan, novo ludilo

Ljudi ovde vole da grade. Malo manje da završavaju ono što su počeli, ali zato dobro uvek isplaniraju gde treba uložiti ono malo para koje su na raspolaganju... u stvari NE! Kao da je malo prostora koji zvrje prazni juče smo dobili najavu da ćemo uskoro imati još jedan. Glanc novu sportsku halu. Ali čekajte, zar nije problem sa Arenom da nije dovoljno popunjena i da njeno održavanje mora da se subvencionira iz budžeta grada... Hala sportova, Hala Pinki su u stanju raspada jer nema novca za održavanje... Tja, sitnice... gradimo novu. Odnosno ako sve bude išlo po planu Ministarstva sporta i čelnika KK Partizan i Zvezda pored Hale Pionir treba da se zida na poljančetu pored postojeće: Nova hala samo za košarku. Jebote jesu li zaista svi tamo ludi. A ovamo se drami o nekoj odgovornosti i te žvake. Naravno ovo ima svoj prolog u vidu svađe i skoro tuče Čovića Vujoševića oko toga ko je lažov ko je u vezi sa vlašću i ko koga hoće da uništi. U zemlji u kojoj radnici seku prste na rukama da bi izmolili platu, mi gradimo gigantske mostove preko pitome Save koji koštaju 400+ miliona evra, planiraju se nove zgrade za imaginarne institucije poput Centra za promociju nauke na slici etc Valjda želeći da dokažu kontinuitet danas imamo najave da će beogradski uličari i ispuštena deca koju vaspitavaju vođe navijača imati novo mesto za okupljanje, pevanje uvredljivih fašističkih slogana, tuče sa policijom i internacionalnu platformu za dalje nacionano brukanje. A evo kako će da izgleda Zato sa svakim novim danom pitanje pitanje jesu li zaista ovde svi konačno i potpuno otkačili, zvuči tako pase. Novi dan, novo ludilo.

Tadićev gambit

Hrpa negativnih komentara o potencijalnom ulasku Borisa Tadića i njegove NDS u vladu sa Vučićem. Načelno Tadiću se zamera da je uradio premalo kada je imao svu, ili skorosvu vlast. Tačno. Međutim oni koji su imaliprilike da upoznaju srpsku ili bilo koju politiku znaju da vlast umnogome zavisi od političke klime u zemlji a posebno od one finansijske i ekonomske. Naime on je vodio Srbiju u vreme kada su Koštunica i Nikolić pretili građanskim ratom zbog dr Dabića. Njih je uspeo da izmanevriše. Ali vlasti i trećeg mandata koštao ga je usprkos iluziji tzv belih listića namera da iz vlasti odstrani g Dinkića. Uspeo je ali je bilo jako skupo. Pirova pobeda. Ipak Tadić može da da još puno i bilo bi ružno da završi kao fikus u Đilasovoj DS. Jer za razliku od "inženjera" Tadić jeste kakav je ali nije klon. A to je danas mnogo. Bio bi dobar ministar spoljnjih poslova i jednog dana možda nalik na srpsku verziju Papandreua , a DS jednog dana ponovo autentična social-demokratska stranka. A to nije malo.

Za koga u nedelju?

Pričam danas sa drugarima iz srednje kako mi je uvek opako smorno da se dovučem do glasačkog mesta u starom kraju… Uvek se osećam kao da se zaista vraćam unazad, fizički… kao kad učinim neku retrogradnu glupost koju posle kada utihnu cika i smeh, valja uredno platiti, odnosno kada uporno igram po pravilima, dok papani i Megatrend doktori seku krivine provlačeći se kroz rupu u ogradi. Ali ovde je to tako, odavno. Davno je ovde bilo pametno igrati po pravilima i nažalost, ona su još daleko. Prvi korak je da postoji neko ko može papanima kada stignu na cilj (završe se izbori) javno kaže da su papani. Problem nije nerešiv. Problem se samo ne rešava. Zato što ga stvaraju oni koji su ga do sada rešavali. A problem se sastoji u tome da stranačka hijerarhija stvara neprobojnu barijeru oko sistema za bilo koje adekvatno i pravovremeno rešenje. Nedavno tako isto pričam kako pridev lud ne znači istu stvar u Srbiji i na primer nekoj od EU zemalja. Kad nekom u Evropi kažeš da je lud on se naljuti jer to znači, opasnost, lekove i hospitalizaciju, odnosno potencijalnu Let-iznad-kukavičijeg-gnezda situaciju. Ovde kad kažeš da je neko lud to ti je pozitivna stvar, i taj čovek je zapravo OK, nije u kombinaciji, ne ćuti i mulja, nego da je otvoren da kaže ono što misli. Zbog toga je važna nedelja. Da pokušamo da ubacimo u sistem nekoga ko je lud – u njihovoj interpretaciji, a zaista samo nije ritualno kastriran i mumificiran stranačkom strukturom ili kupljen velikom lovom i tajnim ugovorima. Oprostite na indiskreciji ali ja lično konačno idem u nedelju u stari kraj sa osmehom, bez osećaja povratka u prošlost, i sa jasnom idejom za koga: Brakus na lokalnim Radulović na državnim. Jedan neće dopustiti svinjarije, rastrzanje i uništavanje Beograda od kokošara, i definitivno će podići nivo diskursa u odlučivanju u vođenju grada i dobro… malo iz zezanja, eto. Drugi da dobro nadimi stranačke stršljenove u Parlamentu i potegne neka zaista ozbiljna državna pitanja na pravi način, poput državnog duga, penzionog sistema, uslova za preduzetništvo etc Obrazloženja da su previše mali je isti lažni bedak diskurs, koji zapravo služi za to da papani dobiju svoju rupu u ogradi. Glasaš da kažeš da imaš stav, da si čovek slobodan i da ti se ne dopada da ti se mediokriteti smerno smeškaju u kampanji i obećavaju da će da poprave stvari koje ne razumeju, a kad zatvore vrata dele lovu kao gazde. Baš me briga ako ne uđu sad ući će sledeći put. Ako ne pređu cenzus, biće sve kao što bi bilo, dakle nema štete, zar ne? A koliko puta ste imali priliku da nešto popravite, bez rizika da išta pokvarite? Sigurna stvar. Zato glasaj sa zadovoljstvom, za budućnost. Menjamo Sistem.

Malo je blam - Little bit embarrassing

Ono što se na srećnijim mestima na Planeti naziva Urbano planiranje, ovde na Balkanu se, možda zbog greške u prevodu ili karakteru, najčešće čita kao Poluplanirano Ruiniranje. Vreme je da se suočimo sa tim, ne snalazimo se najbolje u gradovima, a ni sa planiranjem. Nešto bolje nam ide sa rušenjem.

The topic which is in the more fortunate places on Planet called Urban Planning, here in Balkans, maybe for the mistake in translation, or in character, is understood as Semi-planed Devastation. It is time to face up with the fact, that we do not seem to get by best, in the urban situations, or for that matter any kind of planning. We do a little bit better with demolition.

Možda uopše nije bio potreban uvod da se kaže da skoro ni u jednom glavnom gradu u Evropi, (sa par izuzetaka u bližem susedstvu) zabranjeno je kačiti kućne split-sisteme po fasadama ulica u centralnoj gradskoj zoni. Jednostavno: To je jako ružno i to se ne radi, tačka. Dakle, ne može, jer se na to gleda kao na običan vandalizam.
Kada je reč o spomenicima kulture, poput zgrade Predsedništva - odnosno Novog Dvora, verujem da to nikome do sada ne bi palo na pamet ma o kakvoj balkanskoj vukojebini da se radi.

Maybe it was not needed to give this introduction in order to say that in almost any of capital cities in Europe it is unimaginable to get a permit to put up the home split system on facade of the central urban zone. Simply: It is not done, full stop. Not allowed as it is considered to be vandalism.
However, when historical monuments are involved, such as building of Presidents office - former New Royal Palace, I believe no one so far did not came up with such brilliant idea no mater in what kind of Balkan remote spot.
 

Malo je blam, zar ne? Ipak treba reći da ova moda nije došla sa poslednjim izborima. Jer kako inače objasniti ovo:

It is a little bit embarrassing isnt it? However it should be said that this fashion did not came about after last elections. Othervize, how this (picture above) could be possible,

Ili činjenica da se fasada palate Albanija bukvalno raspada jer su mermerne ploče uništene od strane pregalaca sa bušilicama.

Or the fact that marble facade of Palace Albania (above) is literally falling apart due to the entrepreneurs with drillers.


Malo je blam...

Just little bit embarrassing...

Čuburska Lipa Cubura Linden

Problem je sa nedostatkom saosećanja, ili svesti. U prevodu potrebno je da ostavimo makar malo mesta za život onima pored nas. Posebno onima koji su bezglasni, koji ne mogu da uzvrate ili da pobegnu kada su zlostavljani.

The problem is one of lack of compassion, or consciousness. In translation we should leave a little bit of space for those around us to live also. Especially to those who are silent, cant strike back or run away when mistreated.

Tako isto ako stablo jednog drveta zalijete betonom. ili okružite zgradom, to je isto kao da ste ga ubili. U stvari malo je gore, jer je onda osuđeno na sporo umiranje od žeđi. Rezultat je ovo

Thus it is same when tree is locked in concrete, or surrounded by building, it is same as dead. In fact it is worse as it is then sentenced to slow death of thirst. The result is this

Stvari su jednostavne. Dajte prostora drugima i odjednom će se prostor otvoriti za vas.
Things are actually simple. Give space to other and suddenly space will open for you.

Naj-Evropljanin

Samo u zemlji istinske tragične komedije čovek poput Slobodana Samardžića može da studentima predaje predmete: Evropska Unija/Evropski odnosi

https://www.youtube.com/watch?v=HKHnAFBCM68
To je čovek kome se, od kada sticajem nesrećnih okolnosti pratim srpsku unutrašnje političku scenu, ni jednom nije omaklo da kaže i jednu pozitivnu stvar vezano za EU. Taj kapitalni licemer, dobrovoljni davalac tuđe krvi i najbolji drug nosferatua srpske politike decenijama raskrinkava tu veliku iluziju zvanu EU i zablude naivnih Srba koji joj opijeni mantrom Evropa hrle u zagrljaj.
On je jednostavno, kao i njegov šef, baš sve suprotno od onoga što su ideali EU odnosno modernosti, ali i osnovnog humanizma.
Emocionalni invalid, nacionalista narikač i prizivač katastrofa, ksenofob, pasivno agresivni totalitarac, taj nam treba, mi smo nekako baš njega izabrali da mladima objasni šta znače te zlatne zvezde na plavoj pozadini. Da im objasni kako da i oni zasijajusa njima.
Smejte se, sve drugo je glupo. Takođe je i jedina efikasna zaštita od ove vrste koja zrači jednako pozitivno kao i Fukušima.